Mostrando entradas con la etiqueta ESTEIRO. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ESTEIRO. Mostrar todas las entradas

miércoles, 5 de marzo de 2014

UN ENTRE MUXOS

UN SON EU, ELES SON MUXOS
Primer día post-sunamis jalejos. Cuántol tiempo de abstinencia forzosa del segundo placer más placentero que este bloguero place cuando lo place.
Aguas turbias. Algas naciendo, rochas demasiado cerca, silencio, se goza:








domingo, 17 de marzo de 2013

O TREMUZO NEVADO

O Monte Tremuzo no es El Ocejón, pero también le tengo cariño, que el roce lo hace, y O Tremuzo me da los buenos días todos los días de Dios.
 Su pico alcanza los 525 m y el dia 13 de marzo de este 2013, se vistió de Papa en honor al Francisco.
Y la capa se extendió en sus estribaciones, pasen y vean:


Y a su frente,  A SERRA DO BARBANZA, en blanco papal también, si hacéis zum mejor lo veréis:





viernes, 13 de abril de 2012

DA PEDRA DO CADRO ABAIXO

Como chove, e moito, como xa volo dicía eu, miramos pola ventana do blog cómo baixamos pola man o Primate menos tonto de los tontos, e mais eu, una vez que JUANCARLOS resolvió el difícil enigma padre, que la madre era. Pinchade neste enlace y a la montaña subid para bajarla después:
http://www.youtube.com/watch?v=zD-J34cAA2c&list=UUz4mA7B8q4qH2f9qhcuu1-w&index=2&feature=plcpp

"A PEDRA DO CADRO' MOUNTAIN VIEW"

miércoles, 8 de febrero de 2012

ESTEIRO NEVADO

En Esteiro neva cada 24 anos
Xa lle vai tocando

miércoles, 25 de enero de 2012

GRÚAS Y GRÚAS



dEDICADO A PACO

























































Y ahora, la grúa sevillana de PACO,

Pinchad, pinchad en su imagen, veréis qué historia nos cuenta Paco.
Y es que hay grúas y grúas, el mundo está lleno de grúas.
Ya sé que las comparaciones son odiosas.
Por eso las hago

martes, 10 de enero de 2012

NUEVA VISITA A LA MONTAÑA ENCANTADA DE ESTEIRO

GRACIAS AL CONTAGIOSO POSITIVISMO DE FLORES, A LA FE EN QUE LAS MONTAÑAS SE MUEVEN DE XOAN Y A LAS SABIAS MANOS DE PANCHO, PUDE RECUPERAR EL ÁNIMO,LA FÉ Y LA FUERZA SUFICIENTES PARA VOLVER A MI MONTAÑA ENCANTADA.
Modestia aparte, la edición del audio es insuperable: el sonido del SILENCIO que la montaña exhala es impresiionante. ´De nada.

La enigmática flor de "ayer" era, efectibigüonder, LA ORQUIDEA, del género Phalaenopsis, que no son todos iguales.

Me contó DIEGO un extraño suceso hoy: "El hombre vío salir a alguien corriendo y gritando del salón. Fue a ver y se encontró los dos cuerpos, asfixiados y ya sin vida, en medio de un gran charco de agua, cristales rotos, la lámpara de pie caída..." ¡QUÉ HABÍA SUCEDIDO?

martes, 29 de noviembre de 2011

Domingo, Lunes, Martes....

DOMINGO: Non fun a Santiago, pero...
LUNS: paséis polo mercadillo de ESTEIRO. Joder con la crisis
¿donde estaban as clientas?

estaban comprando froita:

MARTES: mefistofélico estou...





e logo din que o marisco é caro:

sábado, 15 de octubre de 2011

AMEIXAS EN ESTEIRO

Xa ssaíron as ameixas, digo as ameixeiras, pra mariscar almejas, digho ameixas, en Esteiro.

¡QUÉ BOAS QUE ESTÁN!

lunes, 20 de junio de 2011

ESTEIRO'S MOUNTAIN VIEW

Al regreso de una excursión fluvial cuyas fotos serán la envidia (sana) del personal, os dejo aquí dos cousiñas, dos:
1) Esta preciosa vista desde "la montaña" de la ría y, abajo, Esteiro (sin ir más lejos)
2) UN AVISO DE INTERÉS PARA SABIOS Y CURIOSOS: En las próximas 24 horas será publicada en este blog una "entrada" la mar de interesante. Ojo al parche, que alucinaréis en colores

jueves, 28 de abril de 2011

JAIME ALZA ELVUELO

Jaime bucea, Jaime navega, y, a veces, Jaime vuela sobre Esteiro, como hizo esta mañana. Pasen y vean:

jueves, 14 de abril de 2011

EN ESTEIRO HAY UN PINO / UN PINO MUY SINGULAR


En Esteiro hay un pino,


un pino muy singular,


le llaman "El Pino de Amado"


¡¡mira qué casualidad!!


Cuatro brazos alza el pino


Desde la arena del mar.


Los hay con dos y con tres,


Pero no hay otro igual:


Cuatro brazos como lanzas


para el azul alcanzar,


Cuatro manos que levanta


como las olas el mar.


En Esteiro hay un pino,


un pino muy singular


lo llaman "El Pino de Amado"


¡yo no sé por qué será


sábado, 11 de diciembre de 2010

A ILLA DA CREBA

Eu sei onde está A Virxe da Creba, a que estaba na ermida que había na illa hai unha pila de anos. Fíxenlle un día esta foto, que a muller que a ten e coida é moi acolledora e amable e ensinouma.
Dende a miña ventana vexo A ILLA DA CREBA.Hai máis de 30 anos cheguéi eu a esta ría, como biólogo da empresa que puxo as bateas frete a cara oeste da illa para cultivar ostras. Se nos daba a hora de xantar nas bateas, íamos comer á illa, daquela chea de vexetación natural de monte baixo. Quen me ía dicir a min que có tempo,mirando pola ventana da miña casa, tería a sua imaxe sempre no meu campo visual (agora un pouco mais escaso, polo das moscas vitreas).

En fronte ó cabo Uhía sitúase esta fermosa illa que comparte espacio con outra próxima, coa illa Vella. Esta é unha formación de singular atractivo na que se desenvolve un frondoso bosque de pinos e na que parece ser que antigamente estivo emprazada unha pequena ermida que foi levantada para homenaxear á Virxe, a onde acudían en romaría multitude de persoas.
Hai 20 anos armouse unha boa tangana en Esteiro, población á que pertence A Creba, por ter construido ali un “pazo” un tal Emilio Penas, rico constructor compostelán, que, con controvertida legalidade, se apropiara da illa. En 1990 realizóuse un desembarco popular na illa, para reivindica-lo dereito público sobre ela. Digo tangana porque houbo os seus menos e mais entre os partidos politicos, acusándose de apropiacion da iniciativa popular e tal e cual.
A Creba foi declarada pola Xunta de Galicia ESPACIO NATURAL PROTEXIDO (D.O.G. do 22.01.90), declaración que impide a construcción de ningunha clase de edificación. Pero as obras concluiron, incluindo reforestación, que lle queda moi ben, sexa dito de paso e sen çanimo de molestar, e a construcción dun “porto”.
As lendas sobre mouros e princesas enfeitizadas tiveron durante moito tempo o seu escenario nesta illa, e nelas asegurábase que coa construcción da ermida quedou definitivamente cristianizado este lugar que foi centro dos embruxos destes personaxes, e que en última instancia provocaron que este anaco de terra se separara do continente.